Инсоннинг ҳам кўнгли осмонга ўхшайди… Баъзан мусаффо, баъзан булутларини ичига ютиб, ёмғирини ҳеч кимга кўрсатмайди. Юзида қуёш чарақлаб турса-да, қалбининг қайсидир бурчагида куз барглари тўкилаётган бўлади…
Шундай пайтларда биргина «Қалайсан?» деган савол қалб осмонида камалак бўлиб кўриниши мумкин. Чунки меҳр билан сўралган ҳол — қақраб ётган тупроққа томган биринчи ёмғир, узоқ қишдан сўнг музлаган шохда уйғонган илк куртак кабидир…
Афсуски, биз баъзан эшиклардан хабар оламиз, телефонлардан хабар кутиб яшаймиз, аммо бир инсоннинг кўнглига тақиллатишни унутиб қўямиз. Ҳолбуки, кўнгил ҳам бир уй: эътиборсиз қолса, чироғи хиралашади, меҳрдан бебаҳра қолса, деразаларига соғинч чанг қўнади…
Бировнинг сукутини хотиржамлик деб ўйламанг. Баъзан сукут — ичкарида тўпланган бўроннинг эшикни очмасликка қилаётган сўнгги уринишидир. Бировнинг кулгусини бахтга йўйманг. Баъзан табассум — кўз ёшларининг юзга таққан ниқобидир…
Инсон инсондан ҳол сўрасин! Зеро, меҳр — қўл билан ушлаб бўлмайдиган, аммо энг оғир дардни ҳам енгиллатадиган малҳам. Бир оғиз ширин сўз баъзан мингта совға очолмаган эшикни очади.
Бугун кимнингдир кўнглига қуёш бўлинг. Кимнингдир сукутига қулоқ, кимнингдир дардига паноҳ, кимнингдир умидсизлигига тонг бўлинг…
Ахир, бу дунёда ҳамма ҳам бахтини кўз-кўз қилолмайди, аммо ҳар бир инсон бировнинг меҳрида ўзини қайта топиши мумкин.
Ҳол сўранг… Ҳали овози қулоғингизга етиб турганида, ҳали қўлларидан тутиш мумкин бўлганида, ҳали «яхшимисан?» деган саволингизга жавоб бера оладиган пайтида…
Чунки айрим соғинчлар манзилига етиб бормайди, айрим кечикишларни вақт ҳам кечирмайди…
✍️ РАҲИМА МЎМИНОВА
@RahimaMuminovaKanali